شرکتکنندگانی از سه کشور توضیح میدهند که برنامههای آموزشی بهائی چگونه به جوانان کمک میکنند تا تحصیل، کار و خدمت را بخشهایی از یک زندگی منسجم ببینند.
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
مرکز جهانی بهائی — در تازهترین قسمت پادکست سرویس خبری جامعهٔ جهانی بهائی، شرکتکنندگانی از هند، کنیا و زامبیا در گفتوگوی خود به این موضوع میپردازند که برنامههای آموزشی بهائی چگونه به جوانان کمک میکنند تا صفات، نگرشها و توانمندیهای عملی لازم برای خدمت در راه بهروزی اطرافیانشان را در خود پرورش دهند.
ویکتور جیدایی ماباله (Victor Jidayi Mabale)، عضو هیئت معاونت در کنیا، توضیح داد که در روستای محل زندگیاش، پیشرفت جوانان بیش از پیش به دغدغهٔ همهٔ اعضای جامعه تبدیل شده است.
آقای ماباله گفت: «بزرگان روستا کمکم متوجه میشوند که در پیشرفت جوانان نقشی دارند.» خانوادهها نیز بهتدریج به نقش خود در این زمینه پی میبرند. او توضیح داد که دین نیز در «شکوفا کردن استعدادهای نهفتهٔ این جوانان» نقش دارد و این نقش را بیش از همه با گسترش این آگاهی ایفا میکند که «انسان شریف آفریده شده است».
مارتا مقبلپور (Martha Moghbelpour)، عضو محفل روحانی ملی بهائیان هند، گفت که چنین تلاشهایی اغلب در مقیاسی کوچک آغاز میشوند: «در واقع، کار از چند نفر آغاز میشود و اساس آن را دوستیهای واقعی شکل میدهند.»
او از تجربهٔ گروهی حدوداً دهنفره از جوانان در یکی از روستاهای منطقهاش گفت. این جوانان از پیش تسهیلگر کلاسهای کودکان و گروههای نوجوانان بودند. در پی تعطیلی مدارس در دوران همهگیری، گروههای کمکدرسی تشکیل دادند تا کودکان از درس عقب نمانند. این فعالیتها نشان داد که تنها شمار اندکی از کودکان کتابی متعلق به خود داشتند. پس از کاهش محدودیتها، از خانوادههای سراسر روستا دعوت کردند تا با اهدای کتاب در ایجاد کتابخانهای سهیم شوند. سپس والدین و رهبران جامعه گرد هم آمدند تا دربارهٔ هدف کتابخانه و چگونگی استفاده از آن مشورت کنند و همه در راهاندازی آن نقش داشتند.
چندی نگذشت که کتابخانه عصرها میزبان کلاسهای کمکدرسی شد. اکنون گروههایی از مادران نیز برای شرکت در کلاسهای مکالمهٔ انگلیسی در آنجا گرد هم میآیند. یکی از این جوانان تصمیم گرفت معلم شود و روی پشتبام خانهاش مدرسهای پیشدبستانی راهاندازی کرد. جوان دیگری در رشتهٔ علوم رایانه تحصیل کرد و پس از گرفتن مدرک کارشناسی ارشد، به روستا بازگشت و یک مرکز رایانه تأسیس کرد.
خانم مقبلپور گفت: «دیدن اینکه شرایط مناسب فراهم میشود و جامعه و مؤسسات نیز از جوانان حمایت میکنند، بسیار هیجانانگیز است. اما در واقع، خود جواناناند که مسئولیت کار را بر عهده میگیرند… و در مسیر پیشرفت به یکدیگر کمک میکنند.»
فونگای بانگاجنا (Fungai Bangajena)، عضو هیئت معاونت در زامبیا، توضیح داد که برخی از جوانان روستای محل زندگیاش ممکن است از همان آغاز تحصیل دلسرد شوند؛ زیرا مشکلات مالی خانواده باعث میشود راههای چندانی پیش روی خود نبینند. این تجربه برای جوانان بسیاری در نقاط مختلف جهان آشناست. به گفتهٔ او، تا مدتها کمتر کسی بیرون از خانه به آنان دلگرمی میداد. اما اکنون که گفتوگو دربارهٔ پیشرفت جوانان کمکم در روستا پا گرفته است، حرف دیگری به گوششان میرسد: «فقط خانوادهتان نیست که از شما حمایت میکند. بیرون از خانه هم پشتیبان دارید. تمام جامعه به فکر شماست.»
وحید کائومبا (Vahid Kaumba)، از شرکتکنندگان در فعالیتهای جامعهسازی در زامبیا، توضیح داد که جوانان جامعهاش کمکم از خود میپرسند تحصیلشان در نهایت چه هدفی دارد و قرار است در خدمت چه کسانی باشد. برخی نیز با در نظر گرفتن نیازهای روستاهایشان، رشتهٔ تحصیلی خود را تغییر دادهاند. برای نمونه، یکی از آنان با دغدغهٔ سلامت جامعهاش به رشتهٔ علوم غذایی و تغذیه روی آورده است. چنین انتخابهایی جوانان دیگری را نیز به تأمل دربارهٔ همین پرسشها برانگیخته است.
آقای ماباله خاطرنشان کرد که تجربههای هر سه کشور وجه مشترکی دارند. او گفت: «در نقاط مختلف… گویی ماجرا یکی است: جوانی در این مسیر پیش میرود و میآموزد جنبههای گوناگون زندگی را در پیوند با یکدیگر ببیند؛ جامعه نیز میآموزد چگونه هماهنگ عمل کند و شرایط لازم را فراهم آورد تا این جوان بتواند استعدادهای نهفتهاش را شکوفا کند.»
این قسمت از پادکست بخشی از مجموعهٔ «در گفتوگو» است؛ کاوشی جمعی در کاربست عملی اصول بهائی برای ساختن اجتماعاتی صلحآمیز.
