هیئت نمایندگان BIC در CSW70 بررسی میکند که چگونه عدالت برای زنان و دختران، فراتر از دسترسی به حمایتهای قانونی، نیازمند تعهد اخلاقی مشترک سوی افراد، جوامع و نهادها است.
جامعهٔ جهانی بهائی، نیویورک — هنگامی که عدالت صرفاً به دسترسی به سازوکارهای قانونی محدود شود، جنبهای اساسی از آن نادیده گرفته میشود. هفتادمین نشست کمیسیون مقام زن سازمان ملل متحد (CSW)، که موضوع محوری آن «دسترسی همۀ زنان و دختران به عدالت» بود، فرصتی فراهم کرد تا جامعۀ جهانی بهائی (BIC)، در کنار تأکید بر نقش ضروری چارچوبهای قانونی و نظامهای رسمی، دیدگاهی گستردهتر را به این گفتوگوها وارد کند.
لیلیان انکونزیمانا (Liliane Nkunzimana)، نمایندۀ جامعۀ جهانی بهائی، در گفتوگویی با سرویس خبری جامعهٔ جهانی بهائی گفت: «در نشست امسال کمیسیون مقام زن، کوشیدیم برداشت تازهای از مفهوم عدالت ارائه کنیم؛ عدالتی که هدف آن التیامبخشی و تقویت پیوندهای اجتماعی است. همچنین تلاش کردیم نشان دهیم چنین برداشتی از عدالت وقتی توسط افراد، جوامع و مؤسسات پذیرفته شود، در عمل چگونه خواهد بود.»
در بیانیهای که جامعهٔ جهانی بهائی خطاب به کمیسیون مقام زن با عنوان «بازتعریف عدالت: پیریزی بنیانهای جهانی برابر برای زنان و مردان» منتشر کرد، آمده است که اگرچه پیشرفت در عرصۀ قوانین همچنان ضروری است، تجربه نشان داده است که پایداری قوانین و ساختارهای حقوقی در نهایت به میزان تعهد شخصیِ افرادی بستگی دارد که این قوانین بر زندگی آنان تأثیر میگذارد.
خانم انکونزیمانا گفت: «پذیرفتن عدالت بهعنوان یک اصل، یک چیز است و پایبندی قلبی به آن در رفتار فردی، چیز دیگر؛ اما دشوارتر از هر دوی اینها، بازآفرینی هنجارها و نهادهای اجتماعی بهگونهای است که عدالت بهشکلی جمعی و فراگیر تحقق یابد.»
او در ادامه افزود: «زندگی روزمرۀ زنان و دختران، هم تحت تأثیر نظامهای رسمی و هم متأثر از باورهای فرهنگی شکل میگیرد؛ و دستیابی به تغییری پایدار مستلزم توجه به هر دو جنبه است.»
کمیسیون مقام زن هر سال فرصتی برای تأمل و تجدید تعهد در مسیر تلاشهای مستمر برای برابری و پیشرفت زنان و دختران فراهم میکند. جامعهٔ جهانی بهائی نیز این کمیسیون را فضایی برای مشورت میداند؛ فضایی که در آن، بهجای صرفاً بیان مواضع، با دیگر شرکتکنندگان به جستوجوی نقاط اشتراک و درکی عمیقتر از مفاهیم مشترک میپردازد.
امسال، هیئتی متشکل از ۲۱ نفر از دفاتر جامعۀ جهانی بهائی در آدیسآبابا، ژنو، جاکارتا و نیویورک به همراه نمایندگانی از دفاتر روابط خارجی بهائی از پنج قارۀ جهان در کمیسیون مقام زن حضور داشتند. این هیئت میزبان یا از میزبانان حدود ۱۲ رویداد بود. خانم انکونزیمانا گفت که این هیئت در هر یک از این رویدادها تلاش کرد تا «تعامل میان تعهد فردی به عدالت، پرورش هنجارهای عادلانه در جوامع، و توانمندی مؤسسات برای تحقق و تقویت این دو جنبه را روشن سازد.»
یکی از موضوعات محوری مشارکت جامعهٔ جهانی بهائی در این کمیسیون، مفهوم خانواده بهعنوان نخستین عرصه برای پرورش قلبها و ذهنها بود. در رویدادی که با همکاری دولت استرالیا برگزار شد، مِی ثابت (May Sabet)، از ساکنان ملبورن، تجربۀ خانوادههایی را در محلۀ خود توصیف کرد که در آن بیش از صد خانوار از طریق برنامههای آموزشی بهائی با یکدیگر ارتباط برقرار کردهاند؛ برنامههایی که هدفشان پرورش توانمندی نوجوانان و جوانان برای خدمت به جامعه است. خانم ثابت از قول یکی از مادران محله نقل کرد: «قبلاً تصور میکردم مسئله فقط مراقبت از فرزند خودم است و باید مطمئن شوم او سالم و در امنیت است. بعداً متوجه شدم امنیت او به تمام ساکنان خیابان بستگی دارد. حالا وقتی به خانه برمیگردم، حواسم به همۀ بچهها هست.»
جامعهٔ جهانی بهائی تلاش کرد نشان دهد که این نوع تغییر تدریجی در حس مسئولیتپذیری—از محدودۀ یک خانوار به کل جامعه—از جمله ابعاد عدالت است که اغلب در گفتوگوهای سیاستگذاری نادیده گرفته میشود.
این گفتوگوها به نشستهای کمیسیون محدود نبود. در ماههای منتهی به برگزاری کمیسیون مقام زن، دفاتر روابط خارجی جامعۀ بهائی در شماری از کشورها میزبان میزگردهایی با حضور فعالان اجتماعی، اعضای جامعۀ مدنی و مقامات دولتی بودند تا بررسی کنند که تحقق عدالت در ابعاد وسیعتر آن، مستلزم چه تعهداتی از سوی افراد، جوامع و نهادهاست.
یکی از این گردهماییها در کشور کیریباتی برگزار شد؛ جایی که روث کراس کوآنسینگ (Ruth Cross Kwansing)، وزیر امور زنان، جوانان، ورزش و مسائل اجتماعی، بحثها را تأملبرانگیز یافت و آن را فرصتی دانست تا در کنار دیگران دربارۀ ابعاد اخلاقی و معنویِ اصل عدالت بیشتر بیندیشد. خانم کوآنسینگ بعدها در رویدادی موازی در جریان برگزاری کمیسیون مقام زن نیز در کنار جامعۀ جهانی بهائی حضور یافت و مفهوم عدالت بهعنوان یک توانمندی را بهروشنی توضیح داد: «توانمندی صرفاً یک قانون، سیاست یا برنامه نیست؛ بلکه امری است که در طول زمان، در افراد، در روابط میان ما و در نهادهای ما پرورش مییابد. این توانمندی، مانند سلامت یک صخرۀ مرجانی، بهتدریج قابل تقویت است.»
خانم انکونزیمانا ابراز امیدواری کرد که خود کمیسیون نیز فضاهای بیشتری فراهم کند که در آنها طیف وسیعی از دستاندرکاران بتوانند با کمترین رقابت، تعهد مشترکی به اصول اخلاقی پیدا کنند و وحدت نظر را بهعنوان مبنایی برای اقدام مشترک تقویت نمایند.
ریچل بیانی (Rachel Bayani)، نمایندۀ ارشد جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل متحد، در پایان یکی از رویدادهای برگزارشده توسط این جامعه در دفتر نیویورک در هفتۀ دوم کمیسیون مقام زن، با جمعبندی موضوعات مطرحشده در این دو هفته گفت: «بنیاد عدالت در هر جامعهای، درکِ یگانگی نوع بشر و برابری زنان و مردان است؛ زیرا تنها زمانی که باور کنیم همۀ ما اعضای یک خانوادۀ بشری هستیم، میتوانیم به این یقین برسیم که هر فرد و هر جامعه سهمی منحصربهفرد و جایگزینناپذیر در این مسیر بر عهده دارد.»
