پادکستی دربارۀ نقش جوانان کانادا در حیات جامعه

مرکز جهانی بهائی — در تازه‌ترین قسمت از پادکست «در گفت‌وگو»، مهمانانی از کانادا توضیح می‌دهند که چگونه جوانانِ بیشتری خدمت را محور زندگی خود قرار می‌دهند و از این راه، به درک عمیق‌تری از هدف زندگی دست می‌یابند؛ درکی که همۀ جنبه‌های زندگی آن‌ها، از تحصیل گرفته تا خانواده و شغل را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

گل‌بن سینگ (Golbon Singh)، عضو هیئت معاونت در کانادا، می‌گوید: «وقتی به وضعیت جهان نگاه می‌کنیم، گاهی ممکن است دچار ناامیدی شویم. امّا جوانان آگاهانه امید را انتخاب می‌کنند و خود را با نیروهای وحدت‌بخش همراه می‌سازند، نه با نیروهایی که سبب ازهم‌گسیختگی می‌شوند.»

این نگاه امیدبخش در نحوۀ بازاندیشی جوانان نسبت به مسیر زندگی‌شان نمایان است. خانم سینگ توضیح می‌دهد جوانانی که در برنامه‌های آموزش اخلاقی و معنوی بهائی مشارکت می‌کنند، به‌تدریج به این درک می‌رسند که فرایند جامعه‌سازی نیازمند «نگاهی بلندمدت» است؛ نگاهی که در آن، جوانان «به مرور زمان، از طریق اقدام، تأمّل و مشورت»، نحوۀ ایجاد تغییر را بررسی می‌کنند.

خانم سینگ اشاره می‌کند: «در یکی از محله‌ها، جوانان وضعیت جامعۀ خود را بررسی می‌کردند و متوجه شدند یکی از چالش‌های مدارس آن‌ها خشونت است.» آنان با پشتکار و نیّت خیر، نشست‌هایی در سطح محلّه برگزار کردند تا همراه با همسالان خود بررسی کنند که چگونه می‌توانند به ایجاد صلح کمک کنند و «مروّجان صلح در جامعۀ خود» باشند.

با افزایش آگاهی جوانان نسبت به جامعه، روابط میان نسل‌ها نیز متحوّل می‌شود. بتی دای (Betty Dai)، یکی دیگر از اعضای هیئت معاونت در کانادا، توضیح می‌دهد که گروهی از جوانان متوجّه شکافی رو به افزایش میان نسل جوان و سالمندان شدند و مشاهده کردند که «سالمندان معمولاً به بخشیدن عادت دارند، نه به دریافت کردن». این جوانان با تأمّل دربارۀ فداکاری‌های نسل‌های پیشین که اغلب نادیده گرفته می‌شود، یک ضیافت صبحانه برای قدردانی از سالمندان برگزار کردند و بدین ترتیب پیوند میان نسل‌ها را تقویت نمودند.

در جامعه‌ای دیگر در کانادا، جوانان به این اندیشیدند که چگونه می‌توانند نوجوانان را در مسیر تحصیل همراهی کنند. آنان پس از مشورت و تأمّل، اردوهای آموزشی کوتاه‌مدّتی را به‌صورت ماهانه در زمینهٔ ریاضی و علوم برگزار کردند تا از این طریق شوقِ یادگیری را در نوجوانان تقویت نمایند.

ندا فرهمندپور، عضو هیئت معاونت در کانادا، اشاره می‌کند که شرکت‌کنندگان در این اردوهای آموزشی، در نتیجۀ تلاش مستمر و به‌مرور زمان، به‌طور جمعی «میل به یادگیری» را در خود پرورش دادند و به این آگاهی رسیدند که «جوانانی مهربان و مشوق در کنارشان هستند که می‌کوشند در مسیر کسب دانش همراه و پشتیبان‌شان باشند.»

آیافور آیافور (Ayafor Ayafor)، عضو هیئت مشاورین قارّه‌ای در قارۀ آمریکا، می‌گوید: «آنچه شگفت‌آور است این است که جوانان واقعیت محلّه‌های خود را درک می‌کنند، تشخیص می‌دهند که چه اقداماتی باید انجام شود، رویکردهای مختلفی را به کار می‌گیرند، به‌طور مستمر می‌آموزند و تأمّل می‌کنند و در نهایت دست به اقدام می‌زنند.»

این توانمندیِ رو به رشد جوانان در درک و پاسخ‌گویی به واقعیت‌های اجتماعی، در عرصه‌های مدنی نیز تجلّی یافته است. برنا نورالدین (Borna Noureddin)، عضو هیئت مشاورین قارّه‌ای در قارۀ آمریکا، مثالی را ذکر می‌کند که در آن یکی از شهرها دیدگاه جوانان را دربارۀ طرحی برای برنامه‌ریزی شهری جویا شده بود. دکتر نورالدین اشاره می‌کند که جوانان با شناخت عمیق از واقعیتِ محلّۀ خود، متوجه شدند که «طرح پیشنهادی باعث جدایی میان مردم می‌شود و عواملی را تقویت می‌کند که موجب فاصله‌گرفتن افراد از یکدیگر است.»

دکتر نورالدین توضیح می‌دهد که این جوانان پس از تأمّل به این نتیجه رسیدند که «محلّه‌ای می‌خواهند که موجب نزدیکی و اتّحاد بین مردم شود»؛ محلّه‌ای که الگوهای هماهنگِ تعامل اجتماعی را تقویت کند.

این قسمت از پادکست بخشی از مجموعۀ «در گفت‌وگو» است که در آن گروهی از افراد به‌طور جمعی کاربرد عملی اصول بهائی را در ساختن اجتماع‌هایی صلح‌آمیز بررسی می‌کنند.