از پنلهای سطح بالا تا «مینیکاپ» جوانان، مشارکتهای بهائیان در کاپ ۳۰ نقش اخلاق و توجه به نسلهای آینده را در هدایت تصمیمهای اقلیمی بررسی میکنند.
بِلِم، برزیل — چه انگیزهای میتواند اجرای تصمیمات دشوارِ لازم برای مقابله با تغییرات اقلیمی را ممکن سازد، تصمیماتی که نه فقط امروز، بلکه برای نسلهای آینده نیز ضروریاند؟ این پرسش در کانون مشارکتهای جامعهٔ جهانی بهائی (BIC) در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد (کاپ ۳۰) در بِلِم برزیل قرار داشت؛ کنفرانسی که بیش از ۵۰ هزار شرکتکننده در آن گرد هم آمدند تا فاصله میان تعهدات اقلیمی و اجرای آنها را بررسی کنند.
دنیل پِرِل (Daniel Perell)، نماینده دفتر نیویورک جامعهٔ جهانی بهائی، در گفتوگو با سرویس خبری جامعهٔ جهانی بهائی پس از این کنفرانس خاطرنشان کرد که بسیاری از بحثهای دوقطبی بهتدریج جای خود را به پرسشهای پیچیدهتری میدهند؛ پرسشهایی درباره اینکه بشریت چگونه میتواند بهطور جمعی اقدام کند.
آقای پِرِل، بههمراه هفت نماینده دیگر جامعهٔ جهانی بهائی از استرالیا، برزیل، بریتانیا و ایالات متحده، در مجموعهای از گفتوگوهای این کنفرانس و نیز رویدادهای بیرون از محل برگزاری در سراسر شهر بِلِم مشارکت داشت.
یکی از ویژگیهای برجسته این کنفرانس «ارزیابی اخلاقی جهانی» (GES) بود؛ ابتکار تازهای از سوی ریاست کاپ ۳۰ که از افراد و مؤسسات در سراسر جهان دعوت میکرد تا به ابعاد اخلاقی تغییرات اقلیمی بیندیشند.
در بخش ویژهٔ «ارزیابی اخلاقی جهانی» (GES)، جامعهٔ جهانی بهائی یکی از برگزارکنندگان نشستی با عنوان «نقش جوامع دینی در ایجاد اخلاق مراقبت و عدالت اقلیمی» بود؛ نشستی که از تجربههای جهانی جامعهٔ بهائی در فعالیتهای جامعهسازی بهره میگرفت.
آقای پِرِل در این نشست دربارهٔ گسترش حس همبستگی میان انسانها سخن گفت و یادآور شد تصمیمات امروز ما فرصتهایی را شکل میدهد که در اختیار نسلهای آینده قرار خواهد گرفت. او گفت: «اقدام فوری در واقع نیازمند تفکر و رویکردی بلندمدت است؛ رویکردی که نسلهای آینده و مسئولیت ما در قبال آنها را در نظر میگیرد.»
آقای پِرِل رویکردهایی را که مبتنی بر مشوقهای مالی هستند با نوعی انگیزه مقایسه کرد که در خانوادهها دیده میشود؛ انگیزهای که در آن، افراد بهخاطر فرزندان و نوههای خود و بر اساس محبت و مسئولیت اخلاقی دست به اقدام میزنند. او گفت اگر چنین ملاحظات اخلاقی به گفتوگوهای اقلیمی وارد شود، میتواند شجاعت و استقامتی عمیقتر را در انسانها برانگیزد.
پرسشهای مرتبط با رفاه جمعی نوع بشر همچنین در کانون توجه رویدادی رسمی با عنوان «از اصول تا سیاستگذاری: مسیرهای ملی برای رسیدگی به خسارت و زیان ناشی از تغییرات اقلیمی» قرار داشت؛ رویدادی که جامعهٔ جهانی بهائی و دولت وانواتو آن را بهطور مشترک برگزار کردند.
وحید وحدت از دفتر امور خارجی بهائیان برزیل گفت رسیدگی به خسارت و زیان ناشی از تغییرات اقلیمی به چیزی فراتر از سازوکارهای فنی نیاز دارد. او افزود: «تنها زمانی میتوانیم با این چالشها روبهرو شویم که در کنار اینها، از والاترین ویژگیهای تمدن انسانی هم بهره بگیریم.»
آقای وحدت بر لزوم ترکیب تحلیلهای علمی با گفتوگو، اعتماد و پذیرش این واقعیت که نوع بشر یک خانواده است تأکید کرد. این رویداد این موضوع را بررسی کرد که جوامع چگونه میتوانند برای چالشهای اقلیمی رویکردهایی جامع تدوین کنند؛ رویکردهایی که آسیبپذیریها را در کنار توانمندیها و آرمانها میبینند و زمینه را فراهم میکنند جمعیتهای محلی چالشها را شناسایی کنند، شرایط را تحلیل کنند و اقدام جمعی انجام دهند. آقای وحدت گفت این نگاه مردم را نه قربانیان صرف، بلکه نقشآفرینان تغییر اجتماعی و تابآوری میداند.
فراتر از محل رسمی کنفرانس، گفتوگوها در نشست ویژه TED با عنوان «بحران اقلیمی یک بحران معنوی است: ارزیابی اخلاقی جهانی، با مشارکت جوامع دینی» نیز ادامه یافت و موضوعات اخلاق و انگیزه را بیشتر بررسی کرد.
نیکا سینایی از دفتر امور خارجی بهائیان استرالیا این گفتوگو را مدیریت کرد. در این نشست، نمایندگانی از سنتهای دینی گوناگون و گروههای جامعه مدنی گرد هم آمدند تا بررسی کنند اصول و ارزشهایی مانند عدالت، شفقت و راستگویی چگونه میتوانند الهامبخش تصمیمهای شجاعانه باشند. آنان همچنین بررسی کردند که دانش علمی و بینش معنوی را میتوان دو نظام مکمل دانش دانست که در کنار هم، اقدام مؤثر برای مقابله با بحران اقلیمی را هدایت میکنند.
خانم سینایی گفت: «کاهش انتشار گازهای گلخانهای به راهحلهای فنی شناختهشدهای نیاز دارد که در اختیار داریم؛ اما در کنار آن، به حس شفقت و عدالت هم نیاز داریم تا درک کنیم انتخابهای ما، به عنوان انتشاردهندگان و مصرفکنندگان انرژی، در سراسر زمین بازتاب مییابد و هم بر همنوعان ما و هم بر سیارهای که در آن شریکیم اثر میگذارد. بنابراین، در کوششهایمان برای رفع بحران اقلیمی، این دو نظام مکمل دانش، یعنی علم و دین، را با هم به کار میگیریم.»
مشارکت جامعهٔ بهائی برزیل در کاپ ۳۰ بر تجربه برنامههای آموزش اخلاقی و معنوی تکیه داشت؛ برنامههایی که توانمندی نوجوانان و جوانان را برای نقشآفرینی در اقدامهای زیستمحیطی افزایش میدهند.
پیش از برگزاری کنفرانس، دفتر امور خارجی بهائیان برزیل با همکاری مدرسه «ویلا دو بوآ کلاسِه» (Vila do Boa Classe) و سازمانهای محلی در ناحیه فدرال، یک «مینیکاپ» برگزار کرد. در این نشست، کودکان و نوجوانان درباره موضوع «روستای رویاهای ما چگونه است؟» تأمل کردند و درباره اینکه امیدهایشان چگونه میتواند در اقدامهای عملی در محلهشان نمود پیدا کند گفتوگو کردند، مانند درختکاری، حفاظت از چشمهها و بهبود مدیریت پسماند. این گردهمایی بخشی از مجموعه گستردهتری از گفتوگوهای «ارزیابی اخلاقی جهانی» بود که جوامع بهائی در چند کشور میزبانی کردند. این گفتوگوها مسیرهایی ایجاد کردند تا تأملات در سطح محلی بتوانند به گفتوگوهای کاپ ۳۰ راه یابند و آن را غنا ببخشند.
لوئیزا کاوالکانتی (Luísa Cavalcanti)، عضو دفتر امور خارجی بهائیان برزیل گفت: «دانش فنی درباره تغییرات اقلیمی بسیاری از گامهایی را که باید برداریم از پیش روشن کرده است. آنچه اغلب کم داریم، ارادهای اخلاقی است که بتواند فرایندهای تصمیمگیری را پیش ببرد.»
خانم کاوالکانتی توضیح داد که این مینیکاپ و نیز جلسه استماع عمومی پس از آن در مجلس نمایندگان برزیل، به جوانان امکان داد نگرانیها و آرمانهای خود را با زبان خود بیان کنند. او گفت: «ما میبینیم کودکان و نوجوانان فقط متعلق به آینده نیستند؛ آنها همین حالا هم در جوامع خود نقش ایفا میکنند.»
این تجربهها مستقیماً به برگزاری نشست جامعهٔ بهائی برزیل در منطقه سبز کاپ ۳۰ انجامید؛ نشستی با عنوان «همگرایی در تنوع: گرد هم آوردن فعالان اجتماعی گوناگون برای هدفهای مشترک زیستمحیطی».
این گردهمایی گروههایی از جوانان، مربیان، سازمانهای جامعه مدنی و نمایندگان مؤسسات عمومی را گرد هم آورد تا بررسی کنند دیدگاههای گوناگون چگونه میتوانند در اقدام اقلیمی یکدیگر را تکمیل کنند.
بینشهایی که این شرکتکنندگان با سرویس خبری در میان گذاشتند، بر اهمیت همکاری بیننسلی و نیز بر ضرورت ساختن همگرایی به عنوان تلاشی مستمر و فعال تأکید میکردند. این تلاش به گوش سپردن دقیق، همکاری و حضور مداوم در حیات جوامع نیاز دارد.
آقای پِرِل در تأملی درباره نشستهای گوناگون امسال گفت: «علم تغییرات اقلیمی روزبهروز روشنتر و قطعیتر میشود.»
او افزود: «پرسشهای باقیمانده، در اصل، پرسشهایی اخلاقیاند. اینکه به آنها چگونه پاسخ میدهیم و صدای چه کسانی را در این پاسخها میگنجانیم، تعیین میکند چه جهانی را برای کسانی که پس از ما میآیند به یادگار میگذاریم.»
