در سراسر پاپوآ گینهٔ نو، دعا و مشورت به زندگی روزمره شکل میدهند
این قسمت از پادکست به بررسی نقش اصول معنوی در تقویت وحدت، گسترش مشارکت و پذیرش مسئولیت مشترک در جوامع سراسر پاپوآ گینهٔ نو میپردازد.
۲۰ شهریور ۱۴۰۵
مرکز جهانی بهائی — در قسمت تازهای از مجموعهٔ «در گفتوگو»، مهمانانی از نقاط مختلف پاپوآ گینهٔ نو دربارهٔ تأثیر دعا، مشورت و اقدام روزانه بر شیوهٔ پاسخگویی جوامع به چالشهای اجتماعی گفتوگو میکنند.
آنان شرح دادند که اصول مشورت، برابری زنان و مردان و پیوند عبادت و خدمت چگونه به جوامع کمک میکنند نیازهای محلههایشان را بشناسند و برای پاسخگویی به آنها اقدام کنند؛ از گسترش مشارکت در تصمیمگیریهای محلی گرفته تا تلاش مشترک با جوانان برای پاسخ به چالشهای اجتماعی.
جلال میلز (Jalal Mills)، که هنگام انجام این گفتوگو عضو هیئت مشاورین قارهای استرالیا و اقیانوسیه بود، توضیح داد که در نقاط مختلف پاپوآ گینهٔ نو، بهروزی جامعه بیش از پیش به دغدغهٔ همگان تبدیل شده است؛ هم پیر و جوان و هم افراد و مؤسسات به آن توجه دارند.
در هوهولا (Hohola)، از مناطق حومهٔ پورت مورسبی (Port Moresby)، میشد این روند را بهروشنی دید؛ جایی که آموزش کودکان به تلاشی همگانی تبدیل شده بود. به گفتهٔ او، «همهٔ ساکنان خیابان گرد هم میآیند» و «هدفی مشترک» آنان را متحد کرده است.
مریلوئیز مایکل (Marylouise Michael)، عضو هیئت معاونت در پاپوآ گینهٔ نو، شرح داد که یکی از همسایگان آغازگر این تلاش بود. این همسایه با الهام از تجربهٔ حضور در مراسم افتتاح معبد، به فکر افتاده بود که چگونه میتواند در آموزش کودکان محل زندگیاش سهم داشته باشد: «به خانه رفت، مقوا برداشت، اطلاعیههایی نوشت و جلوی فروشگاه کوچک نصب کرد.» این اطلاعیهها باعث شد اعضای جامعه در کلاسهای آموزش اخلاقی و معنوی مشارکت کنند.
با گذشت زمان، همسایگانی که در ابتدا دربارهٔ این کلاسها تردید داشتند، با دیدن رشد و پیشرفت کودکان به حامیان و همراهان پرشور این فعالیتها تبدیل شدند. خانم مایکل توضیح داد که با گسترش کلاس نخست، دو گروه تشکیل شد: گروه صبح برای کودکانی که هنوز به مدرسه نمیرفتند و گروه بعدازظهر برای کودکان بزرگتری که در دبستان محله درس میخواندند. با این گسترش، لازم شد کلاسها در بنای کوچکی برگزار شوند که کنار خیابان ساخته شده بود؛ بنایی که از آن زمان تاکنون پابرجاست و همچنان پذیرای همگان است.
بندین لاوو (Benedine Lavu)، یکی دیگر از اعضای هیئت معاونت در پاپوآ گینهٔ نو، توضیح داد که روزهای دوشنبه در روستایش، موریا (Moria)، جایگاه ویژهای در حیات جامعه یافتهاند. محفل روحانی محلی و شورای روستا هر هفته فضایی برای تصمیمگیری جمعی فراهم میکنند که همهٔ اعضای جامعه در آن فعالانه مشارکت دارند. او گفت: «مشورت و تأمل میکنیم تا ببینیم چگونه برای تحول جامعه با یکدیگر همکاری میکنیم.»
خانم لاوو در توصیف فضایی که این گردهماییها پدید آوردهاند، گفت: «همهٔ ما یکدیگر را اعضای یک خانواده میبینیم و میخواهیم روستایمان را به جایی تبدیل کنیم که بتوانیم در صلح کنار هم زندگی کنیم.»
بررین بارناباس (Bererin Barnabas)، یکی دیگر از اعضای هیئت معاونت در پاپوآ گینهٔ نو، دشواریهای شکلدادن به الگویی تازه از حیات جامعه را نیز یادآور شد. او گفت: «وقتی کاری تازه را آغاز میکنیم، با چالشهایی روبهرو میشویم»؛ از جمله در یافتن پاسخ به این پرسش که «این فضا چه شکلی به خود خواهد گرفت».
او دربارهٔ الگوی اقدام جامعه که در محل زندگیاش، داگا (Daga)، ریشه گرفته است، سخن گفت. آقای بارناباس توضیح داد که فعالیتهای آموزشی بهائی در زمینهٔ جامعهسازی به افراد در هر سنوسالی امکان میدهند در چارچوبی مشخص به روستای خود خدمت کنند؛ از غنا بخشیدن به آموزش در جامعه و سازماندهی برنامههای پاکسازی کنارهٔ رودخانهها گرفته تا همکاری در دوران همهگیری با مرکز بهداشت محلی برای گفتوگو با خانوادهها دربارهٔ بهداشت عمومی.
به گفتهٔ آقای بارناباس، دعا و نیایش در زندگی اعضای جامعه جای ثابتی دارد و همین به تداوم این تلاشها کمک کرده است: «دعا غذای روح است. به هر گوشهٔ داگا که بروید، این روحیهٔ نیایش را میبینید.»
این قسمت از پادکست بخشی از مجموعهٔ «در گفتوگو» است؛ کاوشی جمعی در کاربست عملی اصول بهائی برای ساختن اجتماعاتی صلحآمیز.
